Poradnik tutora #1. Jak dzielić się własnym doświadczeniem?

Jedną z cech, która rożni tutoring od coachingu, jest możliwość dzielenia się swoimi opiniami, wrażeniami i doświadczeniem przez tutora. Zdarza się, że ta kwestia budzi wątpliwości. Na szkoleniach, które prowadzę, przyszli tutorzy obawiają się, że zabiorą przestrzeń lub że odsłonią się za bardzo. Zastanawiają się czy w ogóle to robić (i czasem rzeczywiście z tego rezygnują).
Moim zdaniem absolutnie tak! Słuchanie o doświadczeniach, drodze, podejmowanym wysiłku i zmaganiach tutora może wzmacniać wiarę w siebie i poczucie sprawstwa u podopiecznego. Ponadto, uczeń może uzyskać wiele przydatnych wskazówek i informacji, mogących znaleźć zastosowanie w jego przypadku. Ma to także pozytywny wpływ na dynamikę relacji tutorskiej. Tutee ma szansę zobaczyć prawdziwy, czasem dość niedoskonały fragment funkcjonowania swojego tutora. Zobaczyć, że jest on po prostu człowiekiem, który aby zdobyć wiedzę czy umiejętności, potrzebował czasu i pracy.
To, nad czym należy się zastanowić i nieustannie przyglądać, to sposób w jaki to robimy.
Bardzo pomocne jest dla mnie podejście Brené Brown, badaczki wstydu i wrażliwości, która porównuje budowanie więzi do lampek choinkowych. Pojedyncza niewiele znaczy, ale cały łańcuch zachwyca jasnością. Budowanie relacji to proces. Wymaga setek drobnych interwencji, działań, wydarzeń. Bywa jednak, że nadużywamy własnej wrażliwości. Bez zastanowienia ujawniamy zbyt wiele i zbyt szybko. Brené Brown porównuje to do świecenia słuchaczowi reflektorem prosto w oczy.
To pokrętny mechanizm obronny, który chroni nas przed budowaniem prawdziwej więzi. Jeśli chcecie zgłębić ten temat, z całego serca polecam Wam książkę „Z wielką odwagą”.
Jak więc dzielić się własnym doświadczeniem?
Brené Brown opisuje swoją osobistą strategie decydowania, w jaki sposób dzieli się osobistymi doświadczeniami w ramach swojej pracy. Zawiera się ona w kilku wskazówkach:
-nie dziel się sprawami intymnymi,
-dziel się wyłącznie historiami i doświadczeniami, które już przepracowałaś. Takimi, o których możesz opowiadać bez lęku i innych silnych emocji,
-sprawdzaj nieustannie swoje intencje. Jeżeli dzielenie się swoją historią ma przynieść słuchaczom korzyści dydaktyczne i/lub przyspieszyć pewne procesy, dziel się śmiało. Jeśli to Twój sposób radzenia sobie z napięciem, jest to niezdrowe i przede wszystkim nieetyczne,
– dziel się swoim doświadczeniem, kiedy nie masz żadnych osobistych potrzeb, które możesz w ten sposób zaspokoić,
-dziel się bez oczekiwania reakcji słuchaczy.
Jak sprawdzać własne intencje?
Spróbujcie zadać sobie pytania, które proponuje badaczka:
  • Dlaczego o tym mówię?
  • Na jaki efekt liczę?
  • Jakich doświadczam emocji?
  • Czy moje intencje są zgodne z wyznawanymi przeze mnie wartościami?
  • Czy możliwy jest efekt, reakcja, bądź brak reakcji, które mógłby zranić moje uczucia?
  • Czy zwierzanie się na ten temat sprzyja tworzeniu więzi?
  • Czy szczerze proszę bliskie mi osoby o to, czego potrzebuję? Czy dbam o uzupełnianie własnych zasobów emocjonalnych?
A oprócz tego w cały tym procesie niezbędne jest współczucie wobec siebie samej. I umiejętność wybaczenia sobie Kiedy jednak zdarzy mi się powiedzieć zbyt dużo, za szybko. Tutor to tez człowiek, prawda?
Dziękuję, że tu jesteś!

Jesteś nauczycielką i/lub tutorką?
Pracujesz w szkole i chciałabyś się rozwijać?
Potrzebujesz wspierającej grupy?
Dołącz do nowej grupy na Facebooku PROSZĘ PANI – grupa rozwojowa dla nauczycielek
Będziemy rozmawiać tam o dbaniu o siebie, tutoringu, stwarzaniu przestrzeni do uczenia się i własnym rozwoju. Dołącz do nas! Zapraszam Cię serdecznie!

ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER I POBIERZ DARMOWEGO EBOOKA O ZABAWACH INTEGRACYJNYCH: „Dobry początek. Jak skutecznie zintegrować klasę? 25 zabaw integracyjnych”.

Leave a Reply